Meteen naar reacties

Als je een geliefd iemand hebt verloren aan de dood is dat een hele traumatische ervaring. Iedereen in je omgeving snapt dat en je krijgt in het begin ook alle begrip.

Na een tijdje zijn er misschien mensen die vinden dat je de ervaring verwerkt moet hebben, dat het nu eens tijd eens om naar de toekomst te kijken en niet meer bezig te zijn met de dood van diegene waarvan je houd.

Rouwen om de dood

Niemand kan jou vertellen hoe lang je mag rouwen, niemand kan jou vertellen wanneer rouw over dient te zijn. Een verlies draag je de rest van je leven met je mee.

Er bestaat niet zoiets als het verwerken van een dood, dan lijkt het net alsof je iemand moet vergeten. Natuurlijk gaan de scherpe randje eraf en kan je op een gegeven moment weer genieten van je leven. Je blijft altijd een mens die een ander mens heeft verloren aan de dood. Je blijft de moeder van…, je blijft de vader van…, je blijft het kind van….

Rouwen op jouw manier

Ieder mens rouwt op zijn of haar manier, daar is geen recept voor. Niemand kan jou vertellen hoe jij om moet gaan met je verlies en met je emoties.

HSP

Voor elk mens is een verlies erg, iedereen heeft er intens verdriet onder. De HSPers zullen het verdriet op een hele innerlijke manier beleven, zoals ze alles op een innerlijke manier beleven. Het is voor jou niet erger dan voor de andere mensen, het is anders. Het is voor elk mens verschillend hoe er omgegaan wordt met intens verdriet.

Verhaal over omgaan met verlies

Onderstaand verhaal laat je zien hoe mensen op verlies kunnen reageren. Het laat ook zien dat het belangrijk is om hersteltijd te nemen. Het laat zien dat je wond belangrijk is en dat het belangrijk is om jouw verlies bij je te dragen en te laten zien aan de buitenwereld.

Er waren eens drie bomen, die alledrie in een hevig storm een tak waren kwijtgeraakt. De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies omgegaan. Jaren later ging ik de bomen weer opzoeken.

 

Gisteren heb ik ze toevallig teruggevonden en met hen gesproken. De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: ‘nee, dat kan ik niet want ik mis een belangrijke tak.’ Ik zag dat hij klein was gebleven en in de schaduw stond van de andere bomen. De zon drong niet meer tot hem door. De wonde was duidelijk zichtbaar en hij zag er naakt uit. Het was het hoogste punt van de boom. Hij was niet meer verder gegroeid.

 

De tweede boom was zo geschrokken van de pijn, dat hij snel had besloten om het verlies te vergeten.Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. Hij had zijn greep op de aarde verloren. De plek van de wonde was moeilijk terug te vinden. Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren en lag daar te rotten.

 

De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de leegte van zijn lijf,en hij rouwde om zijn verlies.
Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien, had hij gezegd: ‘dit jaar nog niet’. Toen de zon het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging, had hij gezegd: ‘ja, zon, verwarm mij zodat ik mijn wonde kan verwarmen. Mijn wonde heeft warmte nodig, opdat ze weet dat ze erbij hoort.’ Toen de zon het derde jaar weer terugkwam, sprak de boom: ‘ja zon, laat mij groeien. Ik weet dat er nog zoveel te groeien is.’

De derde boom was ook moeilijk te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk zou zijn geworden. Gelukkig heb ik hem herkend aan de dichtgegroeide wonde, die vol trots in het zonlicht werd gehouden.

 

(Evert Landwaard)


Reacties

Er zijn 2 reacties op deze blog.

Renee op woensdag 25 december 2019 20:53
Mijn vader is vlak voor Kerstmis overleden. Tien jaar geleden, nog steeds mis ik hem. In de boom hangt een door hem gesneden vogeltje van hout, die koester ik. 
Ineke Snelleman op zondag 29 december 2019 13:58

Dat blijft verdrietig Renee. Fijn dat je een mooie herinnering aan hem heb. Koester de mooie gedachten aan hem, dat helpt.

Reageer op deze blog

dinsdag 21 januari 2020 20:27
199 Woorden over